منظور از «الاسماء» در «و علم آدم الاسماء کلها» در آیه 31 بقره چیست؟

منظور از «الاسماء» در «و علم آدم الاسماء کلها» در آیه 31 بقره چیست؟ 15

ج: در روایات دو گونه به این سوال پاسخ داده شده که می‌‌شه جمعش کرد:

ابن بابویه از امام صادق جعفر بن محمد (علیه‌السلام) روایت کرده است که فرمود:«خداوند تبارک و تعالی به آدم (علیه‌السلام) نام‌های همه‌ی حجت‌های خود را آموخت. سپس آنان را ـ در حالی که به صورت ارواح بودند ـ بر فرشتگان عرضه داشت و فرمود: اگر راست می‌گویید، مرا از نام‌های اینان آگاه سازید...»

از ابی‌العباس از امام صادق (علیه‌السلام) روایت شده است که فرمود:«از ایشان درباره سخن خداوند متعال: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها» پرسیدم که خداوند چه چیز را به آدم آموخت؟حضرت فرمود: زمین‌ها، کوه‌ها، دره‌ها و رودخانه‌ها را. سپس به زیراندازی که در برابر ایشان بود نگریست و فرمود: و حتی این زیرانداز نیز از جمله چیزهایی بود که خداوند به آدم آموخت.»البرهان، ج 1، ص 163 تا 168

توجه کنید که ضمائر «عرضهم»، «باسمائهم» و همین‌طور کلمه «هؤلاء» در آیات 31 و 33 بقره تقویت می‌کنه این رو که «الاسماء» به ذوی العقول اشاره داشته باشه؛ حداقل بخشی از مصادیق «الاسماء» ذوی العقول باشن. گرچه تفسیر نمونه فقط روایت دوم رو گرفته و توجیه کرده که بالاخره گاهی به غیر ذوی العقول هم ضمیر جمع بر می‌گردونن؛ مثل: و الشمس و القمر رأیتهم لی ساجدین.